Over

Toen ik in 2018 het Zwartboek “Jeugdbescherming Brabant: de doodlopende weg in de jeugdhulpverlening” publiceerde wist ik inmiddels heel goed wat er mis was in de ‘jeugdzorg’. Maar kon niet bevroeden wat ik daarna over me heen zou krijgen. Bestuurder en directie van JBB verklaarden mij de oorlog en vanuit de organisatie begreep ik dat bestuurder René Meuwissen het zag als een persoonlijke vete tussen hem en mij. Hoe de strijd gevoerd werd kwam ik al snel achter: op dezelfde wijze zoals ze elk dossier behandelen: met leugens en framing overgoten met een sausje intimidatie. Op zich niet vreemd omdat waarheidsvinding in de jeugdzorg niet bestaat. Liegen mag zolang je er maar niet op gepakt wordt is het adagium in de jeugdzorg. Want de jeugdzorg vreest niemand meer dan diegene die de waarheid kent.

Na de publicatie wisten René Meuwissen(Spick) en Miranda Dekkers(Span) niet hoe snel ze moesten reageren om de inhoud van het zwartboek naar het rijk der fabelen te verwijzen en mij een kopje kleiner te maken middels meerder brieven aan de Ministeries, colleges van B&W, Tweede Kamerleden en gemeenteraadsleden. Maar ook de regionale media werden met dergelijke leugens ingepakt, werden exclusiviteit beloof als er wat te melden was of voor het plaatsen van personeelsadvertenties. zolang er maar geen negatieve verhalen over JBB geplaatst werden. Met mij praten was not done en levensgevaarlijk. Het zwartboek bestond immers uit leugens en verzonnen feiten. Bizar want de ouders die hadden meegewerkt werden allemaal benaderd met de opmerking dat hun casus herkend werd en ze graag in gesprek wilden gaan. Veel van de opmerkingen van het duo Spick en Span aan de beleidsmakers en -controleurs konden al snel worden weggenomen. Door openlijk te communiceren en de leugens met bewijzen te weerleggen. En hier zagen we al een voorproefje van wat later de Rutte Doctrine werd genoemd. Er was weinig actieve herinnering aan datgene wat ze gezegd hadden.

Gelukkig ging de jeugdzorg door met het graven van hun eigen graf. De kritiek in het zwartboek werd wel degelijk door de jeugdzorg herkent, zo is mij vanuit meerdere insiders bevestigd, maar dit mag absoluut niet naar buiten. Het heeft er toe geleid dat de rijen nog verder gesloten moesten worden. Jeugdzorgwerkers werden bang gemaakt om met mij in contact te komen omdat ik de privacy van hen zou schaden en zorgen dat zij persoonlijk aangevallen zouden worden. Cliënten die met mij in contact stonden werden bedreigd en geïntimideerd, zittingen bij klachtencommissies werden afgezegd als ik als cliëntondersteuner betrokken was. Jeugdzorgwerkers hoefden niet mee te werken aan klachtzittingen op zo’n moment.

Maar het had geen effect. Ik ben doorgegaan om de misstanden in de jeugdzorg in kaart te brengen. In de jaren daarop zijn er nog vele dossiers bij mij binnen gekomen, heb ik veel gesprekken gevoerd met ouders en veel misstanden voorbij zien komen. De ene situatie nog schrijnender dan de andere. de volgende zelfs schokkender. Ik heb lang nagedacht over een deel 2, en zou zelfs wel 10 delen kunnen vullen. Maar dat zou allemaal veel meer van het zelfde worden. het patroon blijft immers het zelfde: niet handelen, geen waarheidsvinding en intimidatie van cliënten. met maar 1 doel: geld verdienen en dossiers zolang mogelijk vast te houden.

Het doel om mij weg te houden bij de lokale politiek is in de loop der jaren faliekant mislukt. Steeds meer wethouders en raadsleden benaderen mij met vragen. Enerzijds omdat ze er achter komen dat de framing van het duo Spick en Span niet waar is, anderzijds dat JBB heel veel geroepen heeft maar niets waar kan maken. Dat de vele beloften dat het goed komt niet uitkomt, dat de vele punten die ik benoemd heb in het zwartboek langzaam aan toch boven komen drijven zoals het financiële wanbeleid. Maar nog meer omdat wethouders en raadsleden geconfronteerd worden met zaken waarvan de patronen ook al benoemd werden in het zwartboek. Onlangs belde een raadslid mij op met de melding: “destijds werd ons gezegd dat het zwartboek fake is, maar nu ik betrokken ben bij een aantal casussen zie ik ineens dat het echt is.”

Veel gemeenten zijn klaar met de loze beloften en praatjes van hun GI, steeds meer gemeenten zeggen dat het anders moet. steeds meer gemeenten vragen off the record advies, tasten af hoe ik in zaken sta en waar ik ze kan helpen. Steeds meer beleidsambtenaren vragen hoe het nu echt zit in de jeugdzorg, wat er wel en niet kan, of de verhalen die de GI’s aan hun melden wel kloppen. of de dreigementen die ze uiten wel juridische grond hebben, en hoe ze GI’s moeten aanpakken.

Ook journalisten en media komen steeds vaker met vragen over de wat er nu echt speelt in de jeugdzorg. Gelukkig zijn er al een aantal onderzoekscollectieven bezig om de misstanden, en dan met name financieel in kaart te brengen. Maar het wordt ook tijd om de zorginhoudelijke kant en de gevolgen in kaart te gaan brengen. Maar ook de berichten van de jeugdzorg zelf, de ministeries en de inspecties meer en beter te duiden. Met maar 1 doel: de misstanden van 75 jaar jeugdzorg in onder de aandacht te brengen en houden en zo het systeem te veranderen, de bestuurscultuur te veranderen en de mensen die nu al jaren de misstanden in stand houden aan te spreken op hun daden. Via deze site zal dat er door middel blogs aandacht geschonken worden aan de misstanden in de jeugdzorg. Heeft u tips, maak dan gebruik van het contactformulier op de site.

Deze site is opgestart en staat onder beheer van Krijn ten Hove, journalist en ervaringsdeskundige op het gebied van het falen van de Jeugdzorg in Nederland.